واگن‌های آینده‌نگر متروی نیویورک در 1966؛ نوآوری خیره‌کننده با یک مشکل خطرناک!

تصاویر مربوط به سال ۱۹۶۶، مدل‌هایی از واگن‌های متروی R40 نیویورک را نشان می‌دهند. این واگن‌ها طراحی متفاوت و آینده‌نگرانه‌ای داشتند.

پیشنهاد مطالعه

فال ابجد امروز چهارشنبه 18 شهریور 1405؛ رازهای نهفته در حروف که آینده‌تان را روشن می‌کند!

شرکت صنعتی ریموند لووی و همکارانش در طراحی R40 نقش داشتند. ویلیام اسنیت و شرکت او نیز در این پروژه همکاری کردند.

طراحی جلوی واگن مهم‌ترین ویژگی R40 بود. قسمت جلویی شکل شیب‌دار و تیزی داشت. مسئولان مترو آن را «چهره جدید» این واگن‌ها می‌نامیدند.

آغاز ساخت واگن‌های R40

سازمان حمل‌ونقل شهری نیویورک در سال ۱۹۶۶ از تولیدکنندگان برای ساخت واگن‌های جدید پیشنهاد خواست.

در نهایت، این سازمان قرارداد ساخت R40 را به شرکت خودروسازی سنت‌لوئیس سپرد. نخستین واگن‌های کامل R40 نیز در سال ۱۹۶۸ وارد شبکه متروی نیویورک شدند.

طراحی این واگن‌ها در آن زمان بسیار مدرن به نظر می‌رسید. با این حال، شکل خاص بدنه خیلی زود مشکلاتی ایجاد کرد.

طراحی R40 برای مسافران خطرناک بود

قسمت جلویی شیب‌دار R40 هنگام عبور مسافران میان واگن‌ها مشکل ایجاد می‌کرد. مسافران برای جابه‌جایی باید از در انتهای واگن عبور می‌کردند.

فضای اتصال دو واگن هنگام حرکت قطار در معرض بیرون قرار داشت. شکل خاص R40 عبور از این قسمت را دشوار می‌کرد.

این شرایط خطر برخورد یا سقوط مسافران را افزایش می‌داد. به همین دلیل، مسئولان مترو به فکر اصلاح طراحی واگن افتادند.

تغییر طراحی واگن‌های مترو

مهندسان چند طرح اصلاحی را روی واگن‌های اولیه اجرا کردند. این تغییرات نتوانست مشکل طراحی اصلی را به‌طور کامل حل کند.

در ادامه، سازندگان طراحی واگن‌های باقی‌مانده را تغییر دادند. آن‌ها قسمت جلویی واگن را صاف کردند تا عبور میان واگن‌ها ایمنی بیشتری داشته باشد.

R40 با وجود طراحی بحث‌برانگیز خود، یکی از نمونه‌های متفاوت در تاریخ متروی نیویورک محسوب می‌شود. تصاویر این واگن‌ها نیز نگاه جالبی به طراحی حمل‌ونقل شهری در دهه ۱۹۶۰ دارند.

واگن های دارای نمای جلویی صاف با نام R40M شناخته شدند، در حالی که مدل های دارای نمای شیب دار به R40 Slants یا «R40 های شیب دار» معروف شدند.

واگن های R40، از جمله مدل های شیب دار، سرانجام تا سال 2009 در شبکه متروی نیویورک به فعالیت خود ادامه دادند.