تغییر ساده در وعده غذایی که قلب مردان را به خطر می‌اندازد!

بسیاری از مردان در روزهای تعطیل، برنامه غذایی خود را تغییر می‌دهند. صبحانه را دیرتر می‌خورند یا شام را به ساعات پایانی شب می‌برند. پژوهشگران این تغییر را «جت‌لگ غذایی» می‌نامند.

پیشنهاد مطالعه

فال ابجد امروز یکشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۵؛ پیش‌بینی وضعیت مالی، عاطفی و کاری

جت‌لگ غذایی به اختلاف زمان صرف وعده‌های غذایی در روزهای کاری و تعطیل گفته می‌شود. این وضعیت شباهت زیادی به جت‌لگ ناشی از سفر بین مناطق زمانی دارد.

جت‌لگ غذایی چگونه شکل می‌گیرد؟

بدن انسان یک ساعت زیستی تقریبا ۲۴ ساعته دارد. این ساعت بسیاری از فرایندهای بدن را تنظیم می‌کند. خواب، ترشح هورمون‌ها، گوارش و فشار خون از جمله این فرایندها هستند.

نور مهم‌ترین عامل تنظیم ساعت زیستی بدن است. با این حال، زمان غذا خوردن نیز می‌تواند روی ریتم شبانه‌روزی اثر بگذارد.

برنامه کاری و خانوادگی معمولا زمان وعده‌های غذایی را مشخص می‌کند. در تعطیلات، افراد بیشتر می‌خوابند و ساعت صبحانه، ناهار یا شام را تغییر می‌دهند.

ارتباط تغییر ساعت غذا خوردن با سلامت قلب

پژوهشگران بررسی کردند که آیا تغییر مداوم زمان غذا خوردن با بیماری‌های قلبی‌عروقی ارتباط دارد یا خیر.

این گروه داده‌های ۱۰۴ هزار و ۸۰۶ فرد بزرگسال را بررسی کرد. این افراد در طرح فرانسوی «نوتری‌نت-سانته» شرکت داشتند. پژوهشگران آنها را بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۳ دنبال کردند.

محققان زمان نخستین و آخرین وعده غذایی افراد را در روزهای کاری و تعطیل بررسی کردند. سپس افراد را بر اساس میزان تغییر در زمان غذا خوردن با یکدیگر مقایسه کردند.

برخی افراد در تعطیلات زودتر غذا می‌خوردند. گروهی نیز برنامه روزهای کاری را تقریبا حفظ می‌کردند. عده‌ای هم وعده‌های غذایی خود را به ساعات دیرتری منتقل می‌کردند.

پژوهشگران عوامل مختلفی را نیز در نظر گرفتند. سن، سیگار، مصرف الکل، فعالیت بدنی، رژیم غذایی و خواب از جمله این عوامل بودند.

افزایش خطر بیماری قلبی در مردان

نتایج پژوهش یک ارتباط قابل توجه را در میان مردان نشان داد. هر یک ساعت افزایش جت‌لگ غذایی با افزایش متوسط ۱۴ درصدی خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی همراه بود.

این ارتباط درباره بیماری قلبی کرونری بیشتر بود. هر یک ساعت افزایش اختلاف زمان غذا خوردن با افزایش متوسط ۲۱ درصدی خطر این بیماری ارتباط داشت.

بیماری قلبی کرونری زمانی رخ می‌دهد که رگ‌های خون‌رسان به قلب باریک یا مسدود شوند.

محققان این ارتباط را در هر دو حالت مشاهده کردند. فرقی نداشت مردان در تعطیلات وعده‌های غذایی خود را زودتر یا دیرتر مصرف کنند.

این یافته نشان می‌دهد که ثبات زمان غذا خوردن ممکن است اهمیت داشته باشد. بنابراین، موضوع فقط دیر غذا خوردن نیست. تغییر مداوم زمان وعده‌ها نیز می‌تواند اهمیت داشته باشد.

چرا این ارتباط در زنان دیده نشد؟

پژوهشگران چنین ارتباط مشخصی را در زنان پیدا نکردند. آنها هنوز دلیل این تفاوت را به طور قطعی نمی‌دانند.

تفاوت‌های زیستی میان زنان و مردان می‌تواند یکی از عوامل باشد. سبک زندگی و برنامه کاری نیز ممکن است در این تفاوت نقش داشته باشد.

از سوی دیگر، خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی در زنان و مردان یکسان نیست. پژوهشگران برای توضیح دقیق این تفاوت به مطالعات بیشتری نیاز دارند.

آیا جت‌لگ غذایی باعث بیماری قلبی می‌شود؟

این پژوهش نمی‌تواند ثابت کند که تغییر ساعت غذا خوردن مستقیما باعث بیماری قلبی می‌شود.

محققان یک مطالعه مشاهده‌ای انجام دادند. آنها عادات غذایی افراد را در زندگی روزمره بررسی کردند. بنابراین، افراد را مجبور نکردند برنامه غذایی منظم یا نامنظم داشته باشند.

در نتیجه، افرادی که زمان غذا خوردن خود را بیشتر تغییر می‌دادند، ممکن است از جنبه‌های دیگری نیز با سایر افراد تفاوت داشته باشند.

زمان غذا خوردن افراد در طول سال‌ها نیز می‌تواند تغییر کند. ثبت عادات غذایی اطلاعات ارزشمندی در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهد. با این حال، این روش نمی‌تواند زمان تمام وعده‌ها را با دقت کامل ثبت کند.

نظم غذایی چقدر اهمیت دارد؟

حجم بالای داده‌ها و دوره طولانی پیگیری، این پژوهش را به یافته‌ای قابل توجه تبدیل کرده است. پژوهشگران همچنین عواملی مانند خواب و رژیم غذایی را در تحلیل خود در نظر گرفتند.

با این حال، این یافته‌ها به معنای نیاز به یک برنامه غذایی سختگیرانه نیست. تغییر ساعت صبحانه در آخر هفته به تنهایی به معنای افزایش خطر بیماری قلبی نیست.

با وجود این، حفظ نظم نسبی در زمان وعده‌های غذایی می‌تواند یکی از عادات مرتبط با سلامت باشد. برای بررسی دقیق‌تر این موضوع، پژوهشگران به مطالعات و کارآزمایی‌های بیشتری نیاز دارند.

سایت هلث گزارش داد که پژوهش‌های آینده باید مشخص کنند آیا منظم‌تر کردن زمان وعده‌های غذایی می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی را کاهش دهد یا خیر.

نتایج این پژوهش در نشریه Communications Medicine منتشر شده است.