سپیده بزمی‌پور ( همسر شاهرخ استخری) چگونه دخترش را تربیت می کند؟

به گزارش پلاس، سپیده بزمی‌پور در دلنوشته‌ای درباره دخترش نبات نوشت که چگونه او با آرامش اشتباهش در مدرسه را پذیرفت و خواست آن را اصلاح کند. او تأکید کرد که این رفتار نشان‌دهنده توانایی کودکان در پذیرش مسئولیت و جبران خطاهاست و والدین باید چنین نگرشی را در کودکان تقویت کنند تا شخصیتی سالم شکل بگیرد. این متن با استقبال والدین زیادی روبرو شد که تجربه‌های مشابه خود را به اشتراک گذاشتند.

پیشنهاد مطالعه

مدل‌های شیک مبل نیمه‌کلاسیک برای پذیرایی خانه عروس

نگاهی بیوگرافی و زندگی شخصی پژمان بازغی، بازیگر و مجری ایرانی/ از مستانه مهاجر همسر سابق پژمان بازغی چه می‌دانید؟

سپیده بزمی‌پور روز گذشته با انتشار دلنوشته‌ای احساسی درباره دخترش، نبات، نگاه تازه‌ای به توانایی کودکان در پذیرش اشتباهات ارائه کرد. او از یک اتفاق ساده در مدرسه آغاز کرد؛ اتفاقی که شاید برای بسیاری بی‌اهمیت باشد، اما بزمی‌پور آن را به فرصتی برای صحبت درباره مسئولیت‌پذیری، شجاعت اعتراف به خطا و نقش والدین در تقویت عزت‌نفس کودکان تبدیل کرد.

در این دلنوشته، او با بیانی صمیمانه توضیح داد که چگونه کودکان، برخلاف بزرگسالان، قدرت شگفت‌انگیزی در پذیرفتن اشتباهات و تلاش برای جبران دارند و همین ویژگی ارزشمند می‌تواند پایه‌های شخصیت سالم آنها را شکل دهد.

انتشار این متن با استقبال گسترده کاربران مواجه شد و بسیاری از والدین نیز تجربه‌های مشابه خود را با او به اشتراک گذاشتند؛ تجربه‌هایی که همچون نوشته بزمی‌پور، بر اهمیت تربیت آگاهانه و توجه به احساسات کودکان تأکید داشت.

سپیده بزمی پور فرزندش

همسر بازیگر فاصله ها نوشت :

تو آشپزخونه بودم صدام کرد گفت:

می‌شه کل این صفحه رو برام پاک کنی مامان؟!

گفتم چرا؟؟؟

دیدم معلمش بالاش نوشته دوباره!

گفت اخه قشنگ ننوشتم…

باید بین خط مینوشتم…

گفتم حالا باید همه رو از اول بنویسی؟؟

خیلییی ریلکس گفت: !!Yes, that is the consequence

اره این عواقبشه…

عواقب خوشگل نَنِوشتنش!

گفتم اوکی…

براش پاک‌ کردم و برگشتم تو آشپزخونه…

دروغ چرا اصلا از فکرم نمیرفت بیرون!

گفتم ببین تو این سن چقدر راحت اشتباهشو پذیرفت و می‌دونه هر اشتباهی یه عواقبی داره و اصلا هم خودشو براش سرزنش نکرد

فقط رفت که درستش کنه چون فهمیده و پذیرفته درستش اونه دیگه!!

چی می‌شد اگه هممون با همین تفکر سنمون میرفت بالا…

اول از همه‌ می‌فهمیدیم که هممون می‌تونیم اشتباه کنیم…

اصلا ادمیزاد همینه دیگه…

این بر چسب کامل بودنو می‌کندیم می‌نداختیم دور،

بعدم سعی می‌کردیم قدم به جلو برداشتنو بعد از هر اشتباه یاد بگیریم…

پذیرفتن رو با تمام وجودمون درک می‌کردیم و بهش عمل می‌کردیم…

یعنی تصمیمی که من گرفتم یا انتخابی که من کردم توی اون شرایط، عواقبی داشته که مسئولیتش با منه، چه خوب چه بد…

قرار نیست خودمو له کنم ولی قرار هم نیست تقصیرو گردن کسی دیگه بندازم!

توجیه نمی‌کنم… انکار نمی‌کنم…

به خودم اجازه می‌دم براش غصه بخورم، احساساتمو سرکوب نمی‌کنم!

پشیمونی ترس خشم غم… همشون می‌تونن بیان…

توی سرزنشِ خودم غرق نمی‌شم، چون از بین می‌رم…

به جاش مسئولیتشو می‌پذیرم که درستش کنم!

که دفعه دیگه این کارو نکنم…

بعدم همیشه همه چی دست ما نیست

یه بخشی تصمیم و انتخاب ماعه

اما خیلی وقتا هم شرایط بیرونی دست ما نیست…

باید اینارم ببینیم!

ولی ته تهش با همه‌ی اینا باید ازش بگذریم…

درستش کنیم اگه میشه، هر جوری! شاید خیلی وقتا حتی با یه معذرت‌خواهی یا جبران کاری، بعدم ادامه بدیم…

یه وقتایی اشتباهای ما به دیگران اسیب می‌زنه، یه وقتایی فقط به خودمون…

ولی توی هر دو مورد باید بپذیریم و حتما جبرانش کنیم…

این موضوع هر روز برای هممون شاید صد بار اتفاق بیوفته

توی روابطمون با بچه هامون وقتی دعواشون میکنیم یا با پارتنرمون یا خیلییییییی جاهای دیگه…

به بچه هامون یاد بدیم اشتباه کردن عادیه…

دنیا باهاش تموم نمیشه…

تمرین کنیم باهاشون که مهم اینه درستش کنن که وقتی بزرگ شدن هم همینطوری در برابره بقیه عمل کنن…

مثلا مثل وقتی که کوچولوعن یه چیزیو می‌شکنن، به جای اینکه دعواشون کنیم، بگیم بیا باهم جمعش کنیم!

همین نکات کوچیک باعث‌ می‌شه با اشتباهاتشون راحتتر کنار بیان و

با عزت نفس قوی با یه اشتباه از پا در نیان…