مونا فرجاد: “از بمباران این‌طور راحت حرف نزنید!”

در بحبوحه اخبار و تحلیل‌های جنگ، مونا فرجاد، بازیگر سینما و تلویزیون و خواهر مارال فرجاد، با انتشار یادداشتی تلخ و تکان‌دهنده، نگاه‌ها را به سمت پیامدهای پنهان و فراموش‌شده‌ی درگیری‌ها جلب کرده است. او که خود شاهد آسیب دیدن خانه‌اش در جریان جنگ بوده، بر دردی عمیق‌تر از ویرانی زیرساخت‌ها تأکید می‌کند: زخم‌هایی که بر روح جامعه و زندگی روزمره مردم عادی می‌نشیند.

پیشنهاد مطالعه

عکس| استایل عجیب و متفاوت مینا وحید کنار هوادارش خبرساز شد

به گزارش پلاس، فرجاد در یادداشت خود می‌نویسد: «به مارال نگفته بودیم خونه‌ش خراب شده؛ هم نمی‌خواستیم اون بدونه، هم نمی‌خواستیم خبری بشه… خرابیِ یه خونه در برابرِ این‌همه خونِ ریخته در همین یک سالِ گذشته، اصلن قابلِ عرض نیست… خیلی چیزها هست که آدم از خانواده‌ – مخصوصن اگه دور باشه – مخفی می‌کنه، مثلِ مریضیِ مادرم که بهش نگفتیم، مثلِ همین خرابیِ خونه که بهش نگفتیم… ولی وقتی پرده‌ها می‌افته و یه چیزهایی عیان می‌شه خوبه که خیلی چیزها گفته بشه…»

او سپس خطاب به کسانی که از دور یا نزدیک شاهد وقایع هستند اما از جزئیات رنج مردم بی‌خبرند، می‌گوید: «نه اشتباه نکنید نمی‌خوام از خرابیِ زیرساخت‌ها بگم و مسائلِ حیاتی یا همه‌ی اون‌چه که خبرگزاری‌ها صبح تا شب دارن اعلام می‌کنن. من اتفاقن می‌خوام‌ از چیزهایی به‌ظاهر بی‌اهمیت و کوچک بگم که پس از گذر از این خوان – در هر شکلش – به‌شدت گریبانِ جامعه رو خواهد گرفت.»

این بازیگر در ادامه به روایت سرنوشت دردناک افرادی می‌پردازد که زندگی‌شان مستقیماً تحت تأثیر تبعات جنگ قرار گرفته است: «از همکار خودم میگم آقارضا تدارکاتِ سینما که دو ماهه بیکاره و الان می‌دونه تا ۶ ماه دیگه هم بیکاره… از گربه‌ها و پرنده‌های شهران که بعد از انفجارِ انبار نفت همه از اون آبِ آلوده نوشیده‌ن… از شرکت‌های داروسازی‌ای که دفاترِ‌شون تعطیل شده و نمایندگی‌هاشون در کشورهای اطراف معلق مونده و با همه‌ی تخصص‌شون فعلن بیکار خواهند موند و این بیکاری یعنی کمبود یکسری داروهای اساسی که وارداتی هستند. از هزار کسب و کارِ کوچیک که با هزار قرض و قوله اول یا وسطِ امسال راه افتاده بودن، به امیدِ شکوفایی که اون شد سر زمستونش و اینم دشتِ عیدشون، که ورشکستگیه… از اغذیه‌فروشِ سینما که خداتومن اون‌ دکه رو اجاره کرده و حالا مونده حیرون، پیِ یه لقمه نون… از کارگرهای قراردادیِ فولادمبارکه و پتروشیمی ماهشهر که عیدیِ شبِ عیدشون شد هزینه‌ی دوادرمون و دیگه محلِ کاری ندارن که کاری داشته باشن و دستمزدی. از بچه‌های کوچیک و پرنده‌های جنوب که دودِ مواد پتروشیمی نفسی براشون نداشته و خدا می‌دونه بعدن چه تبعاتی برای سلامتی‌شون داشته باشه… از بچه‌های تآتر آزاد که با نمایش‌های کمدی‌شون کلی خانواده‌ها رو می‌خندوندن و حالا بیشتر از سه‌ماهه هم کاسبیِ روزشون تعطیله، هم تآترهای شب‌شون…»

مونا فرجاد با تأکید بر اینکه این افراد «نه حکومتی‌ان، نه جیره‌خورِ، نه چای دبش خورده‌ن، نه یه قرون از میلیاردمیلیاردهای اختلاس که خود دولت اعلام کرده تو جیبِ اونا رفته…»، خاطرنشان می‌کند: «اون‌ها آدم‌های همین کشورن و همین خاک و اگر بیش‌تر از شما سهم نداشته باشن، قطعن اندازه شما حقّ نظر دارن. پس کاش هر وقت خواستین نسخه بپیچین و برای آینده برنامه بریزین، اول بیاین کنارِ ما – من، آقا رضا، گربه‌ها، کارگرها، پرنده‌ها و… – شاید اون‌وقت به همین راحتی از بمباران حرف نزنین.»