رونالدو از تیم ملی پرتغال کنار رفت؛ آیا این ضربه‌ای بزرگ یا فرصتی تازه است؟

کریستیانو رونالدو بدون شک یکی از بهترین بازیکنان و گلزنان تاریخ فوتبال است. اما آمار نشان می‌دهد جدایی ناگهانی او از تیم ملی پرتغال شاید ضربه بزرگی به تیم ژرژ ژسوس نباشد.

پیشنهاد مطالعه

بیوگرافی حسن کسائی ، موسیقیدان و نوازنده برجسته اصفهانی + عکس همسرش

رونالدو پس از اینکه در پیروزی ۲ بر یک پرتغال مقابل نروژ در لیگ ملت‌ها به‌عنوان بازیکن ذخیره روی نیمکت باقی ماند، در پایان بازی با عصبانیت زمین را ترک کرد و بعدتر تصمیم گرفت اردوی تیم ملی را نیز ترک کند.

حتی اعداد نشان می‌دهند شاید اگر این ستاره زودتر از تیم ملی کنار می‌رفت، پرتغال می‌توانست آمار گلزنی بهتری داشته باشد.

آمار گلزنی این بازیکن سابق رئال مادرید برای تیم ملی کشورش به‌خودی‌خود گویای همه‌چیز است. رونالدو با ۲۳۴ بازی ملی و ۱۴۶ گل، رکورددار گلزنی در سطح ملی است. او در این مدت به‌طور میانگین هر ۱۲۷ دقیقه یک گل به ثمر رسانده؛ آماری که اگر به لیگ برتر انگلیس تعمیم داده شود، معادل ۲۷ گل در طول هر فصل خواهد بود.

کریستیانو رونالدو با احتساب ۴۵ پاس گل، به‌طور میانگین هر ۹۷ دقیقه روی یک گل تأثیر مستقیم داشته است؛ آماری که نشان می‌دهد چرا او برای مدت طولانی مهره اصلی خط حمله تیم ملی پرتغال بوده است.

بااین‌حال، آمارها نشان می‌دهد او شاید آن‌طور که برخی تصور می‌کنند، دست‌کم در سال‌های اخیر، عامل تعیین‌کننده موفقیت پرتغال نبوده باشد. درصد پیروزی پرتغال از سال ۲۰۱۷ با حضور رونالدو و بدون او تقریباً یکسان بوده است؛ پرتغال با این ستاره ۶۳ درصد و بدون او ۶۴ درصد بازی‌هایش را برده است.

اما پرتغال زمانی که رونالدو، ستاره النصر، در خط حمله حضور نداشته، گل‌های بیشتری به ثمر رسانده است. پرتغال در ۹۸ مسابقه‌ای که رونالدو در آن‌ها حضور داشته، در مجموع ۲۱۰ گل زده و میانگین ۲.۱ گل در هر بازی را ثبت کرده است.

در مقابل، این تیم در تنها ۲۸ مسابقه بدون این ستاره ۷۵ گل به ثمر رسانده است؛ یعنی میانگین حدود ۲.۷ گل در هر بازی. این رقم نشان‌دهنده افزایش ۲۸.۵۷ درصدی قدرت گلزنی پرتغال در روزهای عدم حضور رونالدو است.

البته عوامل مختلفی می‌توانند این تفاوت را توضیح دهند. یکی از نکات مهم این است که احتمال استراحت دادن به کاپیتان پرتغال در بازی‌های مقابل تیم‌های ضعیف‌تر بیشتر بوده؛ مسابقاتی که پرتغال در آن‌ها طبیعتاً شانس بیشتری برای سلطه بر بازی داشته است.

بااین‌حال، وقتی به مجموعه مهاجمان و بازیکنان هجومی پرتغال از سال ۲۰۱۷ نگاه می‌کنیم، از جمله برونو فرناندز، برناردو سیلوا، رافائل لیائو، گونچالو راموس، ژوائو فلیکس و دیوگو ژوتا، مشخص است که این تیم توانایی زیادی برای ادامه کار بدون رونالدو دارد.

پرتغال مجموعه‌ای از بازیکنان هجومی را در اختیار دارد که نه‌تنها در پست‌های خود خطرناک هستند، بلکه از نظر سبک بازی نیز انعطاف‌پذیرند. بازیکنانی مانند فرناندز، سیلوا و فلیکس هم در خلق موقعیت و هم در گلزنی توانایی بالایی دارند. استفاده از این انعطاف‌پذیری به‌جای تکیه بر یک مهاجم مرکزی و نقطه اتکای ثابت مانند رونالدو، به سرمربی اجازه می‌دهد بیشترین بهره را از خط حمله پرمهره خود ببرد.

به همین دلیل، ژرژ ژسوس احتمالاً با از دست دادن یک مهاجم، حتی بازیکنی با تأثیرگذاری رونالدو، نگرانی چندانی نخواهد داشت. این نظریه شروع قدرتمندی نیز داشت؛ پرتغال در نخستین بازی خود پس از ترک اردوی تیم توسط رونالدو، دانمارک را با نتیجه ۴ بر ۲ شکست داد.