فهرست بهترین فیلم‌های وسترن که کمتر دیده شده اند

در این میان هستند وسترن‌هایی که شاید سالن‌های سینما را پر نکنند یا بحث‌های داغ اسکار را به راه نیندازند، اما به همان اندازه و حتی گاهی بیشتر حرف برای گفتن دارند، آن هم حرف‌هایی همراه با ظرافت، خلاقیت و لحنی شخصی‌تر. اگر از طرفداران این ژانر هستید تا انتها همراه‌مان بمانید و از دیدن فیلم‌های زیر غافل نشوید.

1.بذار گلوله‌ها پرواز کنن (Let the Bullets Fly 2010)
IMDb: 7.3

«بذار گلوله‌ها پرواز کنن» یک وسترن چینی زیرکانه و طناز از کارگردان و بازیگر جیانگ ون است که گاه حال‌وهوایی شبیه به ترکیب سرجیو لئونه و برادران کوئن دارد.

داستان در دهه‌ی ۱۹۲۰ چین می‌گذرد و درباره‌ی یک راهزن است که خود را به جای فرماندار معرفی می‌کند، مردی فاسد و بانفوذ محلی (با بازی لذت‌بخش چاو یون-فت) و شهری که در میان جنگ لفظی و مسلحانه‌ی این دو گیر افتاده است. اما فیلم صرفاً درگیری و تیراندازی نیست بلکه نقد طبقاتی را با سرعتی سرسام‌آور عرضه می‌کند.

عناصر وسترن در این فیلم بیشتر جنبه‌ی بصری دارند: شهرهای خاک‌آلود، مقامات فاسد، و سرزمینی بی‌قانون. اما این عناصر با سبک نمایشی‌تر و تئاتری سینمای چین ترکیب شده‌اند و نتیجه‌ای بسیار هیجان‌انگیز رقم زده‌اند. فیلمی هوشمند، خوش‌ساخت و اغلب خنده‌دار است. با اینکه در چین موفقیت تجاری بزرگی کسب کرد، اما در غرب همچنان کمتر دیده شده است.

اگر از تماشای وسترن‌هایی لذت می‌برید که دوئل‌های کلامی آن به اندازه‌ی تیراندازی‌ها هیجان‌انگیزند، و اگر فیلم‌های تارانتینو را چند بار دیده‌اید، این فیلم را نیز حتما در لیست خود قرار دهید.

2. دد وود (Deadwood: The Movie 2019)
IMDb: 7.3

درست است که این فیلم در اصل ادامه‌ای بر سریال تلویزیونی تحسین‌شده‌ی Deadwood است، اما به‌تنهایی هم جایگاهش را در میان وسترن‌های شاخص حفظ می‌کند. این فیلم، پایان‌بندی‌ای بود که طرفداران سریال سال‌ها در انتظارش بودند  و ناامیدشان نیز نکرد.

دیوید میلچ، خالق سریال، برای نگارش فیلم بازگشت و همان ادبیات بی‌پرده و پرطعنه و همان فساد سیاسی عمیق که سریال را به اثری ماندگار تبدیل کرده بود، با خود آورد. داستان، سال‌ها بعد در همان شهر ددوود می‌گذرد، حالا با خطوط راه‌آهن و ظاهری کمی مدرن‌تر. اما طبیعتاً تنش‌های قدیمی هنوز زیر پوست شهر زنده‌اند.

تیموتی اولیفنت، یان مک‌شین، مالی پارکر و دیگر بازیگران، گویی هرگز نقش‌های خود را ترک نکرده‌اند و با همان قدرت به جهان ددوود بازمی‌گردند. هرچند ساختار این فیلم وسترنی کلاسیک نیست، اما به‌خوبی بر مفاهیم اصلی ژانر اشراف دارد: فساد، اجتماع، و بهای بقا.

برای طرفداران قدیمی، این فیلم پایانی شایسته و احساسی بود و برای کسانی که هنوز سریال را ندیده‌اند، بهترین بهانه برای کشف یکی از شاهکارهای نادیده‌ی دنیای وسترن است.

3. کانگر Conagher (1991)
IMDb: 7.2

«کانگر» اقتباسی از رمان لوئیس لامور و ساخته‌شده برای تلویزیون، داستان یک کابوی تنها، خسته و بی‌ادعاست که نقش او را سم الیوت بازی می‌کند. او در مسیر پرسه‌زدن‌هایش در غرب وحشی، با زنی بیوه در مرزهای ناامن غرب (با بازی همسر واقعی‌اش، کاترین راس) پیوندی آرام و محتاطانه برقرار می‌کند.

این یک وسترن درباره‌ی تنهایی، شرافت، و بقاست و بیشتر درباره زنده‌ماندن است تا پیروزی. هرچند در آن صحنه‌هایی از تیراندازی وجود دارد، اما آن‌چه ماندگار می‌شود لحظات سکوت و کشمکش درونی شخصیت‌هاست: دو نفر کنار آتشی خاموش، نامه‌ای لای یک تیرک چوبی، و نگاهی که بیشتر از کلمات گویاست.

در این فیلم، سکوت معنا دارد. شخصیت الیوت مردی‌ست با اصول، کم‌حرف ولی عمیق. در ژانری که اغلب حول محور قدرت و زورگویی می‌چرخد، «کانگر» روایتی لطیف از تقلاهای درونی و شکل‌گیری پیوندی انسانی نه از راه شجاعت، بلکه از مسیر صبر و صداقت ارائه می‌دهد.

این فیلم حال‌وهوای یک وسترن کلاسیک را دارد، بیشتر درگیر احساس و زندگی روزمره است تا اکشن و درام پر هیجان.

4. خشم خدا (Brimstone 2016)
IMDb: 7

تماشای این فیلم دلی قوی می‌خواهد. «خشم خدا» به کارگردانی مارتین کولهوفن، وسترنی است تیره‌،  و بی‌رحم که تصویری رعب‌آور از خشونت پدرسالارانه ارائه می‌دهد. این فیلم شاید برای همه مناسب نباشد، اما بدون شک یکی از منحصر‌به‌فردترین و شجاعانه‌ترین وسترن‌های دهه‌ی اخیر است.

داکوتا فانینگ در نقش زنی لال بازی می‌کند که از دست یک کشیش اهریمنی (با بازی ترسناک و درخشان گای پیرس) فرار می‌کند. روایت فیلم در چهار فصل غیرخطی ارائه می‌شود که به آن حال‌وهوایی اسطوره‌ای می‌بخشد؛گویی الخاندرو گونسالس اینیاریتو یک وسترن ساخته باشد.

این فیلم بیشتر از آنکه وسترنی اکشن باشد، به وحشت روانی نزدیک است. هر قاب، سرشار از حس تهدید است و هر برخورد، آغشته به اضطراب.«خشم خدا» با دقتی موحش به سراغ مضامینی چون دین، سرکوب، و بقا می‌رود. ممکن است هرگز این فیلم را برای بار دوم تماشا نکنید اما غیرممکن است که آن را فراموش کنید.

5.کئوما(Keoma 1976)
IMDb: 7

فیلم «کئوما» یک وسترن اسپاگتی در دوران پایانی این ژانر با درون‌مایه‌های اگزیستانسیالیستی است. شخصیت اصلی، کئوما (با بازی درخشان فرانکو نرو)، یک تفنگ‌دار دورگه‌ی سرخ‌پوست است که پس از مدت‌ها به زادگاهش بازمی‌گردد و درمی‌یابد که شهر در فساد، بی‌رحمی و بی‌عدالتی غرق شده است.

کارگردان انزو جی. کاستلارّی اثری خلق کرده که با ریتمی آهسته و فضایی سنگین، به موضوعاتی چون انتقام، بقا و سرنوشت می‌پردازد.

آنچه «کئوما» را از سایر آثار مشابه متمایز می‌کند، ترکیب عناصر سنتی وسترن با عمق روان‌شناختی و تأمل‌برانگیز است. کشمکش‌های درونی شخصیت اصلی بازتابی از هرج‌ومرج بیرونی‌اند، و فلاش‌بک‌های ترسناک به گذشته، همراه با موسیقی وهم‌انگیز فیلم، بر حال‌وهوای مراقبه‌ای آن می‌افزایند. سبک بصری فیلم فضایی سنگین و خفقان‌آور می‌سازد که باعث می‌شود «کئوما»  بیشتر شبیه یک سفر فلسفی باشد تا صرفاً فیلمی درباره‌ی انتقام.