هنگامه قاضیانی بازیگری که از مرزهایش عبور کرد؛ خانم بازیگر چه فداکاری کرده؟

هنگامه قاضیانی «زاده ۳۰ اردیبهشت ۱۳۴۹ در مشهد» هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون ایران است. وی در سال ۱۳۸۶ و ۱۳۹۰برنده جایزه سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر شد.

تحصیلات هنگامه قاضیانی

هنگامه قاضیانی فارغ‌التحصیل کارشناسی جغرافیای انسانی اقتصادی از دانشگاه آزاد اسلامی «شروع: دانشکده فنی دانشگاه آزاد مشهد – اتمام دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر ری» و فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد فلسفه غرب از دانشگاه سانفرانسیسکو «آمریکا» می‌باشد.

بیشتر بخوانید:

• استوری احساسی هنگامه قاضیانی در روز تولدش
• الهام اخوان بازیگر جوان مجری شبکهٔ نسیم شد!
• عکس| سفر در زمان؛ چهرۀ «مهناز افشار» 24 ساله در سال 80/ خانم بازیگر از جوانی بدون عمل زیبابب جذاب بود

شروع فعالیت هنری هنگامه قاضیانی از سال ۱۳۷۹ با فیلم سینمائی سایه‌روشن به کارگردانی حسن هدایت بود که پس از آن به تئاتر روی آورد و با نمایش مثل خون برای استیک کاری از گروه تئاتر لیو برای اولین بار به روی صحنه تئاتر رفت. هنگامه قاضیانی در کنار فعالیت هنری خود ترجمه کتاب سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست نوشته ویلکومب واشبرن را نیز در کارنامه خود دارد و همچنین وی در سمت داور در جشنواره وارنا در بلغارستان شرکت کرد.

دلیل هنگامه قاضیانی برای دیر شروع کردن بازیگری:

خیلی‌ها ممکن است بپرسند چرا از ۳۰سالگی بازیگری را شروع کرد. او از ۲۲سالگی و قبل از اینکه برای تحصیل به آمریکا برود به‌طور جدی برای بازیگر شدن تصمیم گرفت اما پدرش و خانواده پدریش خیلی دوست داشتند که او این کار را دیرتر شروع کند. جالب اینجاست که خانواده پدری او از لحاظ نگرش به هنر دید فوق‌العاده بازی داشتند.

مادربزرگ او در زمان خودش عالم بود و هیچ فضای بسته‌ای نسبت به حضور زن در اجتماع و هنر وجود نداشت. ادبیات، موسیقی و سینما در خانواده پدری و مادری او جاری بود. اما دلیلی که باعث شد آرزوهای او دیرتر عملی شود این بود که آنها این فضا را در او دیرتر می‌دیدند.

چون می‌دانستند به خاطر میزان حساسیت‌هایی که او دارد ممکن است آسیب ببیند، نه به خاطر اینکه محیط سینما خوب نباشد چون به نظر او این تفکر کاملا غلط است. آنها به این فکر می‌کردند که سینما یک صنعت است و اگر او بخواهد شکننده باشد، خیلی زود کنار می‌رود. شاید می بایست او مراحلی را در زندگی پشت سر می‌گذاشت تا قوی‌تر شود و با شناخت وارد عرصه سینما گردد. این یک نوع روزه ناخودآگاه بود. مثل عاشقی که مدت‌ها برای معشوقش منتظر می‌ماند. او عاشقانه پای هنر ایستاد و این ایستادگی تا همین حالا ادامه دارد.