اعتراف صادقانه ای که سوژه رسانه ها و فضای مجازی شد/ درد دل های جواد خیابانی

۳۱ / ۰۲ / ۱۳۹۶ ۳۱۰۵ دانلود ویدئو ۱
توضیحات

جواد خیابانی یکی از مطرح‌ترین گزارشگران حال حاضر ایران است که در فضای مجازی مورد حمله کاربران می‌شود.

قطعا جواد خیابانی اصلا نیاز به معرفی ندارد. کیست که این گزارشگر مطرح سیما را نشناسد اما به  سبک ورزش و تصویر و برای آنهایی که شاید تعقیب کننده جدی فوتبال نباشند، یک نگاه به بیوگرافی آقا جواد می‌اندازیم؛ جواد خیابانی متولد بیست و هفتم آبان ماه 1345 در کرج مجری، گزارشگر، تهیه کننده برنامه‌های ورزشی تلویزیون اوایل دهه هفتاد وارد این حرفه شد و در حال حاضر یکی از مطرح‌ترین چهره‌های فعال در این عرصه است.

جواد خیابانی را اهالی فوتبال و به خصوص آنهایی که حالا دهه چهارم یا پنجم و بالاتر زندگی را تجربه می‌کنند، با گزارش بازی تاریخی ایران و استرالیا به یاد می‌آورند. حماسه ملبورن که شیرین‌ترین مساوی تاریخ فوتبال ایران بود و منجر به صعود تیم ملی به جام جهانی 98 فرانسه شد، با گزارش محشر جواد خیابانی در خاطره‌ها باقی ماند و خیابانی خیلی تلاش کرد بعدها این شاهکار را تکرار کند اما گزارش این بازی هم مثل خود بازی غیرقابل تکرار بود.

جواد خیابانی هر ایرادی که داشته باشد و به قول خودش دارد؛ «هر آدمی بگوید من بی ایرادم، سر تا پا ایراد است» بخیل و تنگ نظر نیست. او در تمام این سال‌ها که در تلویزیون بوده هیچ هراسی از ورود نیروهای جوان نداشته و خیلی‌ها مثل عادل فردوسی‌پور، مزدک میرزایی و ... از کانال او وارد این کار شده‌اند.خیابانی هنوز هم تلاش می‌کند جاده صاف کن و راه باز کن نسل جوان باشد و از این که به جوانان میدان بدهد، لذت می‌برد.

بدون شک دهه هشتاد دهه عادل فردوسی‌پور بود و مجری توانمند برنامه نود یک سر و گردن بالاتر از تمام مجریان و گزارشگران سیما نشان داد اما دهه هفتاد را باید دهه جواد خیابانی دانست. جواد تقریبا از سال 74 که دیگر صدایی آشنا برای بیینده رقابتهای فوتبال داخلی و خارجی داشت تا پایان این دهه حرف اول و آخر گزارش‌های فوتبال را می‌زد و در چند نظرسنجی رسانه‌ای، تخصصی و مردمی هم بهترین گزارشگر ورزشی شد.

*از گزارش بازی ایران و استرالیا شروع کنیم. از آن روز و خاطرات آن بازی برایمان تعریف کنید
 ایران و استرالیا بهترین گزارشگرم نبود اما ماندگار شد. گل، توی دروازه، خداداد عزیزی، باز هم روی زمین، باز هم روی زمین... این واژه‌ها (البته فریاد بگوییم بهتر است) تبدیل بخشی از حافظه فوتبالی ما شده است. تقریبا بیست سال از آن حماسه می‌گذرد اما ثانیه به ثانیه‌اش پیش چشمم زنده است. هر کشوری در فوتبال برای خودش نقطه عطفی دارد. نقطه عطفی که فراتر از تمام افتخارات آن کشور است. مثلا برزیل قهرمانی ژول ریمه را فراموش نمی‌کند، آرژانتین مارادونایش را از یاد نمی‌برد، عربستان آن گل تاریخی سعید العویران در جام جهانی را به یاد دارد، کامرون افتتاحیه جام جهانی 90 یادش می‌ماند و ما هم فراتر از تمام افتخارات‌مان وقتی حرف از شادی مردم یا صعود به جام جهانی یا یک غرور ملی تاریخی حرف می‌زنیم، تمام افتخارات فوتبال‌مان یادمان می‌رود و صاف برمی‌گردیم به بازی ایران و استرالیا...


*آن بازی بهترین گزارش شما بود؟
 آن بازی بهترین گزارش من نبود، من خیلی گزارش‌های بهتر از آن داشتم که مردم پسندیدند و خودم هم تمرکزم بالاتر بود و وقتی از استودیو آمدم بیرون احساس کردم موفق بودم ولی آن بازی جور دیگری در ذهن مردم ماند. این که اولش عقب افتادیم، این که فکر نمی‌کردیم در خانه حریف به بازی برگردیم، این که دیگر باورمان شده بود این بار هم به جام جهانی نمی‌رویم. راستش آن روز اصلا کیفیت کار مهم نبود، نباید خودمان را گول بزنیم. تیم ملی اصلا قشنگ بازی نکرد، ما روی هم سه تا موقعیت هم نداشتیم ولی مردم اصلا یادشان نیست، شاید خاطرشان باشد که باید در همان نیمه اول دو رقمی می‌شدیم و اگر عابدزاده را نداشتیم یک نتیجه تلخ در کارنامه فوتبال ما رقم می‌خورد و فاجعه ملبورن به جای حماسه ملبورن می‌ماند اما جزییات را به خاطر ندارند و دوست هم ندارند به خاطر داشته باشند.

* حتما می‌دانید تمام گزارشگرهای فوتبال ایران دوست دارند جای شما آن بازی را گزارش می‌کردند
 این هم قسمت من بود. گفتم که گزارش‌های بهتر هم داشتم اما انگار آن روز با تمام روزهای خد

داغ ترین ها

نظرات (0)

نام شما:
پست الکترونیک:
دیدگاه شما:

پیام شما با موفقیت ثبت شد.

مرتب سازی بر اساس : جدیدترین ها | قدیمی ترین